JSW na zakręcie: Plan idealny, miliardy złotych i przyszłość niepokornego Jastrzębia
Wczoraj na Śląsku po raz kolejny obchodziliśmy Narodowe Święto Powstań Śląskich. To czas, w którym ze wzniosłością mówimy o "pokładach polskości" i o ogromnej cenie, jaką zapłacono za to, by nasz region stał się gospodarczym fundamentem kraju. Kiedy jednak odłożymy na bok świąteczne przemówienia i spojrzymy na obecną sytuację Jastrzębskiej Spółki Węglowej, historyczne echa wracają ze zdwojoną siłą, budząc głęboki niepokój. Jastrzębie-Zdrój to przecież nie jest po prostu kolejne miasto, w którym likwiduje się kopalnie. To jedyne takie miejsce na mapie Śląska, gdzie podpisano historyczne Porozumienia.
Rozmawiając dziś o JSW, trzeba zadawać trudne pytania, opierając się na faktach, a nie na politycznych emocjach czy nagonkach na którąkolwiek ze stron. Obserwując ostatnie wydarzenia, trudno jednak nie zapytać, czy nie obserwujemy właśnie realizacji pewnego schematu?
Plan idealny? Najpierw doprowadzić JSW do skrajnego wyczerpania finansowego, potem ogłosić, że nie ma już wyjścia, a na końcu sprzedać to, co budowały pokolenia górników – najlepiej za symboliczną złotówkę.
Majątek, który nagle stał się problemem
Przez lata wypracowywaliśmy w regionie miliardy złotych zysku. Budowaliśmy realną wartość Spółki i jej niepodważalną pozycję jako jedynego producenta węgla koksowego tej skali w całej Unii Europejskiej. Dziś, z dnia na dzień, słyszymy, że pieniędzy nie ma, inwestycji nie ma, a planu ratunkowego nie widać. Za to zawsze znajdzie się ktoś chętny, by z otwartymi ramionami przejąć gotowe kopalnie, nowoczesne koksownie i całą zorganizowaną infrastrukturę.
To wręcz fascynujące, jak bardzo optyka potrafi się zmienić. Majątek wart miliardy potrafi nagle zostać przedstawiony w debacie publicznej jako problem, którego najlepiej pozbyć się za bezcen. Najpierw doprowadzić do kryzysu, potem drastycznie obniżyć wartość Spółki, a następnie ogłosić, że jedynym ratunkiem jest oddanie aktywów nowym właścicielom. Przypadek? Oby.
Górnicy i mieszkańcy Śląska – zwłaszcza ci, którzy na co dzień z dala trzymają się od polityki, ale potrafią wyciągać logiczne wnioski – mają pełne prawo pytać: czy ostatecznym celem trwających procesów jest faktyczne ratowanie JSW S.A., czy też przygotowanie gruntu pod wielką wyprzedaż narodowego majątku? Bo jeśli ktoś w kuluarach marzy o przejęciu strategicznych aktywów za symboliczną złotówkę, to najpierw musi doprowadzić do sytuacji, w której te miliardy będą wyglądały jak ciężar, a nie potężna wartość.
Kara za krnąbrność?
Fakty są jednak nieubłagane: JSW nie powstała za złotówkę i nie może zostać za złotówkę oddana!
Obecna sytuacja wymaga pilnego, otwartego dialogu i mądrych decyzji. Zanim jednak zostaną one podjęte, decydenci muszą spojrzeć prawdzie w oczy i odpowiedzieć sobie na zasadnicze pytanie: czy naprawdę musi narodzić się kolejna fala kryzysu, biedy i ludzkiego upodlenia, aby dostrzeżono powagę sytuacji? Czy naprawdę nie ma innej drogi do jej rozwiązania niż desperackie wyjście na ulice, które przecież zawsze wiąże się z ogromnym ryzykiem i nieprzewidywalnymi konsekwencjami?
W tle tych chłodnych bilansów pozostaje samo miasto i jego mieszkańcy. Co dalej z Jastrzębiem? Wsłuchując się w głosy lokalnej społeczności, trudno uciec od gorzkiej refleksji: czy to postępujące osłabianie naszego ośrodka to nadal swoista kara za krnąbrność tutejszych ludzi? Jastrzębie od zawsze było miastem ludzi niepokornych. Zbudowali je przybysze z różnych stron kraju, którzy osiedlając się tu, wtopili się w otoczenie rdzennej śląskiej ludności, chłonąc tutejsze tradycje, twarde zasady i niezwykły etos pracy. Z tej wyjątkowej fuzji narodziło się miasto, które potrafiło walczyć o godność.
Przyszłość JSW to być albo nie być Jastrzębia-Zdroju. Mieszkańcy tego miasta nie oczekują przywilejów – oczekują prawdy i szacunku dla tego, co przez lata wspólnie zbudowali.
opracował Alojzy Godos
redakcja jas24info
foto AI
#JSW, #Jastrzębska Spółka Węglowa, #kopalnie, Jastrzębie-Zdrój, #Porozumienia Jastrzębskie, #węgiel koksowy, #gospodarka, #Śląsk.
